មួយ​ជំហាន​បន្ទាប់​បច្ចុប្បន្ន


តើ​អ្នក​បាន​រៀបចំ​ផែនការ​ជីវិត​បាន​យ៉ាងណា​ទៅ​ហើយ? តើ​អ្នក​ធ្លាប់គិត​ថា​នឹង​ចង់​ធ្វើ​អ្វី? តើ​អ្នក​ចង់​រៀន​អ្វី​បន្ថែម​ទៀត​ទេ? តើ​អ្នក​មាន​គម្រោង​អ្វី​ខ្លះ​ក្នុង​ជីវិត? សំណួរ​ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ជា​សំណួរ​ដ៏​សែន​ពិបាក​ឆ្លើយ​ចំពោះ​មនុស្ស​ស្ទើរ​តែ​គ្រប់​គ្នា។ ពេលយើង​នៅ​ក្មេង​នៅ​ឡើយ យើង​ដឹង​តែ​រឿង​ម្យ៉ាង​គត់​គឺ​ភាព​សប្បាយ​នៅ​ក្នុង​ជីវិត។ ក្រៅ​ពី​នេះ​គឺ​ការ​ទៅ​រៀន​នៅ​សាលា។ ពេល​នោះ​យើង​គ្មាន​គំនិត​អ្វី​ដែល​នឹង​គិត​ដល់​ការ​អភិវឌ្ឍ​ខ្លួន និង​រៀបចំ​ផែនការ​ជីវិត​នោះ​ទេ។ យើង​ហ៊ាន​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​យើង​ចង់ យើង​យំ​ព្រោះ​ប៉ាម៉ាក់​មិន​ទិញ​អ្វី​មួយ​ឲ្យ យើង​មិន​ខ្វល់​ចំពោះ​ក្មេងៗ​ដទៃ​ដែល​ធូរធារ​និង​មាន​របស់របរ​ប្រើ​ច្រើន​ជាង​យើង អ្វី​ដែល​យើង​គិត​នោះ​គឺ «ធ្វើ​ម៉េច​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​សប្បាយ»។ ប៉ុន្តែ​មក​ដល់​ពេល​ដែល​យើង​ចូល​វ័យ​ជំទង់ គំនិត​របស់​យើង​ក៏​ចាប់ផ្ដើមផ្លាស់​ប្ដូរ។ យើង​ចាប់​ផ្ដើម​ច្រណែន​នឹង​អ្នក​ដទៃ យើង​ចាប់ផ្ដើម​ខ្វល់ខ្វាយ​ច្រើន​អំពី​ការ​សិក្សា យើង​កាន់​តែ​វីវក់​នឹង​ការ​សប្បាយ​រីករាយ យើង​ចាប់ផ្ដើម​យល់​អំពី​ភាព​សប្បាយ​នឹង​របស់​ទំនើប របស់​ល្អ។ល។ ពេល​នោះ​ហើយ​ដែល​យើង​ចាប់​ផ្ដើម​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទាំង​ឥរិយាបថ និង​គំនិត។ ប៉ុន្តែ​រឿង​ទាំង​នេះ​ក៏​អាស្រ័យ​ទៅ​នឹង​បរិយាកាស​គ្រួសារ​ដែរ។ រហូត​ដល់​យុវវ័យ យើង​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ផ្លាស់​ប្ដូរ​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ហើយ​ពេល​នេះ​យើង​ម្នាក់ៗ​ក៏​ប្រែ​ក្លាយ​ខ្លួន​ជា​ប្រភេទ​មនុស្ស​ទីទៃ​ពី​គ្នា ហើយ​យើង​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ព្យាយាម​គិត​អំពី​បញ្ហា​ដែល​ក្រសោប​ជុំវិញ​ខ្លួន​យើង។ ខ្លះ​ខ្វល់ខ្វាយ​ព្រោះ​បញ្ហា​គ្រួសារ ខ្លះ​ខ្វល់ខ្វាយ​អំពី​សម្ភារៈ​ទំនើបៗ ខ្លះ​ខ្វល់ខ្វាយ​អំពី​ការ​សិក្សា ខ្លះ​ចង់​បាន​អាហារូបករណ៍​ក្រៅ​ប្រទេស ខ្លះ​ខ្វល់ខ្វាយ​អំពី​ស្នេហា ខ្លះ​ខ្វល់ខ្វាយ​អំពី​អនាគត។ល។ នៅ​ពេល​នេះ​ហើយ​ដែល​យើង​ចាប់ផ្ដើម​ដឹង​ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​យ៉ាង​ណា ខ្សោយ​ត្រង់​ណា ពូកែ​ត្រង់ណា ហើយ​អាច​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្លួន​ឯង​សប្បាយ​បាន​ប៉ុណ្ណា។ តែ​ក៏​មិនមែន​ទាំង​អស់​នោះ​ទេ មាន​ខ្លះ​ក៏​នៅ​តែ​សប្បាយ​វីវក់ភ្លេច​ការ​រៀបចំ​ជីវិត​របស់​គេ​ឲ្យ​ ស្រស់​បំព្រង ឲ្យ​ប្រសើរ ហើយ​ខ្ជះខ្ជាយ​គ្រាប់​ពេជ្រ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ទៅ​ក្នុង​ភក់ ដែល​ពេជ្រ​នោះ​គឺ​ជា​ជីវិត​របស់​គេ។ ប្រសិន​​បើ​អ្នក​ភ្លេច​គិត​អំពី​បញ្ហា​អនាគត ឬ​ជំហាន​បន្ទាប់​នៃ​ជីវិត​របស់​អ្នក​បច្ចុប្បន្ន អ្នក​គួរ​តែ​ចាប់​ផ្ដើម​គិត​ទៅ វា​អាច​នឹង​ហួស​ពេល​ចំពោះ​អ្នក​ខ្លះ តែ​បើ​អ្នក​មាន​សង្ឃឹម​ថា​មិន​ទាន់​ហួស​ពេល​នោះ​ទេ ត្រូវ​ចាប់​ផ្ដើម​វា​ឡើង។ អនាគត​របស់​អ្នក​ជាអ្វី? ពេល​នេះ យើង​កំពុង​ឈរ​នៅ​លើ​កំណាត់ផ្លូវ​ដ៏​វែងអន្លាយ​មួយ ដែល​មើល​ទៅ​មុខ​ដាច់​កន្ទុយ​ភ្នែក … Continue reading មួយ​ជំហាន​បន្ទាប់​បច្ចុប្បន្ន

វិថី​ជីវិត​ខ្ញុំ


ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ អាយុ​ចេះ​តែ​កើន​ជា​លំដាប់។ ទើប​តែ​កើត​ពី​ថ្ងៃ​មុន​សោះ ឥឡូវ​រៀន​ឆ្នាំ​ទី​១​បាត់​ទៅ​ហើយ។ ជីវិត​ខ្ញុំ​សប្បាយ​រីករាយ​នៅ​ពេល​សប្បាយ ហើយ​កើត​ទុក្ខ​នៅ​ពេល​កើត​ទុក្ខ (និយាយ​ដូច​អត់​និយាយ)។ ភាព​ខ្ជិល​ច្រអូស (ពេល​ខ្លះ) គឺ​ជា​មិត្ត​នឹង​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​តែង​គិត​ថា​ថ្ងៃ​មួយ​នឹង​ក្លាយ​ជា​មនុស្ស​ឧស្សាហ៍​ព្យាយាម​ដូច​មនុស្ស​មួយ​ចំនួន ប៉ុន្តែ​វា​មិន​អាច​ទៅ​រួច តែ​បើ​ខ្ញុំ​ប្រឹង​ប្រែង នោះ​ប្រាកដ​ជា​បាន (អ្នក​ណា​ក៏​និយាយ​អ៊ីចឹង)។ មាន​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​រៀបរាប់ តែ​មិន​ដឹង​ថា​ត្រូវ​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ត្រង់​ណា​ទៅ​ទេ​នេះ! អ្ហឹម... គិត​ថា​ត្រង់​នេះ​ទៅ​មុន​ចុះ។ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ឆ្ងល់​ថា ហេតុ​អី​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​មើល​មក​ជីវិត​ខ្លួន​ឯង ហាក់​ដូច​ជា​ខុស​ប្លែក​ពី​អ្នក​ដទៃ​អ៊ីចឹង? ត្រូវ​ហើយ កម្រ​នឹង​មាន​មនុស្ស​ណា​ដូច​គ្នា​ណាស់។ ខ្ញុំ​ចាត់​ទុក​ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ខ្ជិល​ម្នាក់ ហើយ​វា​ជា​ការ​ពិត។ បើ​និយាយ​រឿង​រៀន​វិញ ពូកែ​រៀន ក៏​មិន​មែន រៀន​ពូកែ ក៏​មិន​អាច។ តែ​ខ្ញុំ​ដឹង​ត្រង់​ចំណុច​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​មាន​គឺ ពេល​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​ចូល​ចិត្ត​អ្វី ខ្ញុំ​តែង​ចំណាយ​ពេល​ដាច់​យប់ ដើម្បី​រៀន និង​ដោះស្រាយ​វា។ ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​ប្រឹង​រៀន​មេរៀន​សាលា​អ៊ីចឹង​ដែរ​នោះ មិន​ដឹង​ជា​ពូកែ​ដល់​ណា​ទេ តែ​បាន​ត្រឹម​តែ​ស្រមៃ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​តែង​មាន​ក្ដី​ស្រមៃ ហើយ​ក្ដី​ស្រមៃ​ខ្លះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​សម្រេច​ដោយ​បែប​ណា​ទេ។ ខ្ញុំ​ស្រមៃ​ថា​ចង់​ក្លាយ​ជា​អ្នក​សរសេរ​កម្មវិធី​កុំព្យូទ័រ​មួយ​ដែល​មាន​សមត្ថភាព​គ្រប់គ្រាន់ អាច​ផលិត​កម្មវិធី​ផ្សេងៗ​បាន។ ខ្ញុំ​ស្រមៃ​ចង់​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្រុមហ៊ុន GOOGLE (គួរ​ឲ្យ​ចង់​សើច​ណាស់ 😆 )។ មាន​ក្ដី​ស្រមៃ​ខ្លះ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច ហើយ​ខ្ញុំ​ជឿ​លើ​ខ្លួន​ឯង​ថា ព្យាយាម​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ខ្លួន​ឯង​ចង់​បាន ឬ​ធ្វើ​អ្វី​ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​អ្វី​ដែល​យើង​ចង់​បាន មិន​យូរ​មិន​ឆាប់ វា​នឹង​លេច​ចេញ​រូបរាង​ឡើង។ … Continue reading វិថី​ជីវិត​ខ្ញុំ

ឆ្នាំ​ចាស់​ផុត​ទៅ ​បន្សល់​ទុក​នូវ…


មួយ​ឆ្នាំៗ​កន្លង​ផុត​ទៅ​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស... ហើយ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ យើង​ប្រាកដ​ជា​បាន​ធ្វើ​អ្វី​មួយ ឬ​ច្រើន​ជាក់ជា​មិន​ខាន។ ចំណែក​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អ្វី​នោះ​ទេ។ អាច​ថា​មិន​ច្បាស់ ក៏​ថា​បាន។ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ចាំ​បាន​ថា ខ្ញុំ​បាន​សម្រេច​រឿង​បី​សំខាន់ៗ​បំផុត​នោះ​គឺ៖ ខ្ញុំ​បាន​បញ្ចប់​ថ្នាក់​វិទ្យាល័យ ជាមួយ​នឹង​លទ្ធផល​ល្អ​ប្រសើរ។ ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ជីវិត​មហាវិទ្យាល័យ​ក្នុង​មុខ​ជំនាញ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត។ ខ្ញុំ​ទទួល​បាន​ការងារ​ធ្វើ។ ហើយ... ក្រៅ​អំពី​រឿង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​នោះ គឺ​ព្រឹត្តិការណ៍​សង្គម​វិញ​ម្ដង។ ឆ្នាំ ២០១៣ ជិត​កន្លង​ផុត​ទៅ​ហើយ ប៉ុន្តែ​បញ្ហា​ដែល​កើត​មាន​ឡើង​គឺ​ស្ទើរ​តែ​មិន​ចេះ​ចប់​មិន​ចេះ​ហើយ។ បាតុកម្ម​ស្ទើរ​រាល់​ថ្ងៃ ដូច​ជា​បាតុកម្ម​ទម្លាក់​លោក​នាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន បាតុកម្ម​ទាមទារ​ការ​បោះឆ្នោត​ឡើង​វិញ បាតុកម្ម​ទាមទារ​ប្រាក់​ខែ​គោល​សម្រាប់​កម្មករ ហើយ​បញ្ហា​ដែល​នៅ​ក្ដៅ​នោះ គឺ​បញ្ហា​ដីធ្លី (ព្រៃឈើ ដី​សម្បទាន ផ្ទះ​សំបែង)។ ខ្ញុំ​រំពឹង​ថា ឆ្នាំ​ថ្មី​ខាង​មុខ​នេះ មេ​ដឹកនាំ​នយោបាយ​អាច​ស្វែងរក​មធ្យោបាយ​ដើម្បី​បន្ថយ​កម្ដៅ​បញ្ហា​ទាំង​នេះ។ អ្វីៗ​តែង​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ ទោះ​តិច​ក្ដី ច្រើន​ក្ដី។ ខ្ញុំ​សូម​ជូន​ពរ​ឲ្យ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា ទទួល​បាន​ភាព​សប្បាយ​រីករាយ​សម្រាប់​បុគ្គល​ខ្លួន​ផ្ទាល់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ។ 🙂 សួស្ដី​ឆ្នាំ​ថ្មី!

ចូល​រៀន​និង​ចូល​ធ្វើ​ការ


ពេល​វេលា​ដែល​ទន្ទឹង​រង់ចាំ​យ៉ាង​យូរ បាន​មក​ដល់​ហើយ។ សាលា​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ហើយ​កាល​ពី​ថ្ងៃ​ចន្ទ​កន្លង​ទៅ​នេះ តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​រៀន​នៅ​សាល​ធំ​អំពី​វិន័យ​និង​មេរៀន​មួយ​ចំនួន​ទាក់​ទង​នឹង​ច្បាប់​ចរាចរណ៍​ផ្លូវគោក គ្រឿងញៀន និង​ជំងឺ​អេដស៍ ហើយ​ចុង​ក្រោយ​នោះ​គឺ​ទាក់ទង​នឹង​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​ឯកសារ​នៅ​បណ្ណាល័យ។ លុះ​សប្ដាហ៍​ក្រោយ​ទើប​ចាប់​ផ្ដើម​ចូលរៀន​តាម​បន្ទប់​វិញ។ ខ្ញុំ​បាន​ជ្រើស​រើស​យក​មុខ​វិជ្ជា វិទ្យាសាស្ត្រ​កុំព្យូទ័រ នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ (RUPP)។ រឿង​មួយ​ទៀត​ដែល​គួរ​ឲ្យ​រីករាយ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​នោះ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ហៅ​ទៅ​ធ្វើ​ការ​នៅ​ក្នុង​គម្រោង SPICE ឯ​អង្គការ វិទ្យាស្ថាន​បើក​ទូលាយ (Open Institute) កាល​ពី​មុន​ថ្ងៃ​ចូលរៀន​ម្ល៉េះ។ ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ​គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ទីមួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ធ្វើ​ការ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​គិត​ស្រមៃ​ចង់​ធ្វើ​ការ​នៅទីនោះ​ជា​យូរ​មក​ហើយ ហើយ​ឥឡូវ​នេះ​ក្ដីស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពិត។ 🙂 នៅ​ពេល​នេះ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ជា​បណ្ដើរៗ​ហើយ សភាព​ខ្ជិល​ច្រអូស​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​តែ​ជម្រះ​វា​ចេញ​ឲ្យ​បាន។ ដោយ​ហេតុ​ខ្ញុំ​ជាប់​អាហារូបករណ៍​នៅ​សាកល​ផង ដូច្នេះ​ត្រូវ​ខំប្រឹង​រៀន​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ហើយ​បាន​ចូល​ធ្វើ​ការ​ថែម​ទៀត​នោះ ដូច្នេះ​លែង​មាន​ពេល​ទំនេរ​អង្គុយ​ដក​ដង្ហើម​លេង​បាន​ដូច​មុន​ទៀត​ទេ។ ក្រៅ​ពីនេះ​ខ្ញុំ​នៅ​មាន​ក្ដីស្រមៃ​និង​គម្រោង​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ជា​ច្រើន​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ធ្វើ និង​មិ​នទាន់​ធ្វើ​រួច។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​នឹង​ចំណាយ​ពេល​ដែល​មាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដើម្បី​សម្រេច​គម្រោង​ទាំង​ឡាយ​នោះ ឲ្យ​វា​ចេញ​ជា​រូបរាង​ឡើង ព្រោះ​គម្រោង​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ផ្ដល់​ប្រយោជន៍​ដល់​សង្គម, តិច​តួច​ប៉ុណ្ណោះ។ 😉

ក្ដី​សង្ឃឹម…


ក្ដី​សង្ឃឹម... នរណា​ក៏​មាន​វា​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ដែរ។ ពេល​ខ្លះ ខ្ញុំ​តែង​សង្ឃឹម តែង​ស្រមៃ តែ​ប្រាថ្នា ថា​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​ឲ្យ​បាន។ ប៉ុន្តែ​ការ​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​ឲ្យ​សម្រេច​បាន វា​រមែង​ប្រទះ​នឹង​ឧបសគ្គ​មួយ​ចំនួន ចួន​ធំ ចួនតូច ទៅ​តាម​ទំហំ​នៃ​អ្វី​ដែល​យើង​ចង់​ធ្វើ។ មាន​រឿង​ច្រើន​ណាស់ ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​ធ្វើ ចង់​សម្រេច ដើម្បី​ជា​ប្រយោជន៍​ខ្លួន​ឯង​ផង និង​មនុស្ស​ជុំវិញ​ខ្លួន​ផង។ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ខក​ចិត្ត ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​គិត​មិន​ចេញ... ខ្ញុំ​តែង​ព្យាយាម​គ្រប់​គ្រង​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​កុំ​ឲ្យ​សប្បាយ​ជ្រុល​ជាមួយ​នឹង​អ្វី​ពេក កុំ​ឲ្យ​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​ជាមួយ​នឹង​អ្វី​ពេក។ ពី​មួយ​ថ្ងៃ​ទៅ​មួយ​ថ្ងៃ ខ្ញុំ​សង្កេត​មើល​ឃើញ​ថា ខ្លួន​ខ្ញុំ​កំពុង​ផ្លាស់​ប្ដូរ​បន្តិច​ម្ដងៗ ទាំង​ចិត្ត គំនិត។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ព្យាយាម​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ឲ្យ​នៅ​តែ​ជា​ខ្ញុំ​ដដែល។ ពេល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី ខ្ញុំ​តែង​ដឹង​ជានិច្ច​ថា​រឿង​ហ្នឹង​ខុស​ឬ​ក៏​ត្រូវ តែ​មិន​មែន​គ្រប់​ពេល​នោះ​ទេ ព្រោះ​ចួន​កាល​អាច​ភ្លេច​ក៏​ថា​បាន។ មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ធ្លាប់​និយាយ​ពី​រឿង​ដែល​ថា មនុស្ស​នេះ​ពីមុន​អ៊ីចេះ ដល់​ឥឡូវ​ក្លាយ​ជា​អ៊ីចុះ។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​បែប​នេះទេ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ព្យាយាម​ឲ្យ​នៅ​តែ​ជា​ខ្ញុំ​ដដែល។ ដដែល​នោះ​គឺ អាកប្បកិរិយា ចិត្ត​គំនិត ដែល​ចង់​ធ្វើ​អ្វី​មួយ​បាន​ជា​ប្រយោជន៍​សម្រាប់​មនុស្ស​ទូទៅ និង​ធ្វើ​ជា​មនុស្ស​ដែល​អ្នក​ផង​ស្រលាញ់​រាប់​អាន។ ក្ដី​សង្ឃឹម​របស់​ខ្ញុំ​គ្មាន​ព្រំដែន ខ្ញុំ​តែង​ចង់​បាន​អ្វីៗ​ជា​ច្រើន... សំលៀក​បំពាក់ វត្ថុ​ប្រើ​ប្រាស់ ចំណេះ​ដឹង ។ល។ ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​សល់​ពេល​វេលា​ច្រើន​ក្នុង​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ, ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​រឿង​ទាំង​អស់​នោះ​បាន នៅ​ពេល​ខ្ញុំ​មាន​សមត្ថភាព​គ្រប់​គ្រាន់​ក្នុង​អនាគត ហើយ​ខ្ញុំ​រឹត​ទាំង​ដឹង​ថា​ខ្ញុំ​នឹង​អាច​រក​លុយ​ដើម្បី​ទិញ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន ក្នុង​ពេល​អនាគត។ ក្ដី​សង្ឃឹម​របស់​ខ្ញុំ​វា​តែង​កើត​ឡើង​សម្រាប់​អនាគត​ច្រើន​ជាង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន … Continue reading ក្ដី​សង្ឃឹម…

ចូល​កម្មវិធី​វិទ្យុ​របស់​មជ្ឈមណ្ឌល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​កម្ពុជា


កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី២៦ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០១៣ ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ខាង មជ្ឈមណ្ឌល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​កម្ពុជា ហៅ​ចូល​រួម​ក្នុង​កម្មវិធី​វិទ្យុ​ស្ដី​អំពី​បទ​ពិសោធន៍​នៃ​ការ​សរសេរ​ប្លុក និង​ការ​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​សេរីភាព​បញ្ចេញ​មតិ​នៅ​លើ​អ៊ីនធឺណិត។ នេះ​ជា​លើក​ទី២ ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បាន​ខាង​វិទ្យុ​ហៅ​ឲ្យ​ចូលរួម​និយាយ​ផ្ទាល់។ ស្ដាប់​សំឡេង

ចូល​វិទ្យុ…


ពីម្សិល​មិញ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​វិទ្យុ «ការ​ផ្សាយ​សំឡេង​សង្គម​ស៊ីវិល» ក្នុង​កម្មវិធី «ទៅ​ឬ​មិន​ទៅ» ដែល​មាន​បង​សុភ័ក្ត្រ ជា​អ្នក​សម្រប​សម្រួល។ ប្រធាន​បទ​កាល​ពី​ម្សិល​មិញ​គឺ​មិន​បាន​លើក​យក​អំពី​រឿង​នយោបាយ​មក​និយាយ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅវិញ​គឺ​បាន​លើក​យក​ប្រធានបទ​ទូទៅ​មួយ​ដែល​យុវជន​កំពុង​ជួប​ប្រទះ​ គឺ​ការ​ជ្រើស​រើស​សាកលវិទ្យាល័យ​សម្រាប់​យុវជន​ដែល​ទើប​ចប់​ថ្នាក់​ទី១២។